κοινωνικοπολιτικα
Μ΄ αυτό το γάντι τι θα γίνει;  ( «Δεν είναι το πρόβλημα της εκπαίδευσης σήμερα το ζήτημα του αριθμού των καθηγητών και των δασκάλων» δηλώνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε τηλεοπτική εκπομπή.)

Μ΄ αυτό το γάντι τι θα γίνει; ( «Δεν είναι το πρόβλημα της εκπαίδευσης σήμερα το ζήτημα του αριθμού των καθηγητών και των δασκάλων» δηλώνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε τηλεοπτική εκπομπή.)

«Μη με πάτε συνέχεια στις προσλήψεις. Δεν είναι το πρόβλημα της εκπαίδευσης σήμερα το ζήτημα του αριθμού των καθηγητών και των δασκάλων. Είναι τα πρότυπα σχολεία, ναι εγώ θέλω πρότυπα σχολεία, σχολεία αρίστων».
 
Μιλώντας σήμερα (6/5) στην εκπομπή του Αυτιά (λινκ στο τέλος του σημειώματος)  ο Μητσοτάκης, δεν γινόταν να είναι περισσότερο ξεκάθαρος. Σε εποχή που από την εκπαίδευση έχουν αποχωρήσει 30.000 εκπαιδευτικοί και σε αντικατάστασή τους έχουν διοριστεί ούτε 500 άνθρωποι, σε μια εντυπωσιακή -αν όχι κοινωνικά ανατριχιαστική – αναλογία 1/60 με στόχο την εξοικονόμηση πόρων για το τρύπιο βαρέλι των τραπεζιτών – αναλογία που σύμφωνα με τις… αξιόπιστες δεσμεύσεις της Διαμαντοπούλου και των ομοίων της δεν επρόκειτο να υπάρξει ούτε καν στα επίπεδα του 1/3 ή 1/5 που προβλεπόταν στην αρχή της μνημονιακής ιστορίας για το «νοικοκύρεμα» (μέσω τσακίσματος των παρεχόμενων υπηρεσιών στην κοινωνία) του υπόλοιπου Δημοσίου μιας και «Η υγεία και η παιδεία δεν θα επηρεαστούν από τέτοια πλαφόν» – ο αρχηγός της ΝΔ είναι κάθετος και επιδεικτικά βέβαιος: Δεν υπάρχει θέμα προσλήψεων/διορισμών. Κι ας έχει γιγαντωθεί το πλαίσιο επισφαλών σχέσεων εργασίας στην εκπαίδευση, με όλο και περισσότερους «μόνιμους αναπληρωτές» που αναπληρώνουν τον εαυτό τους εδώ και μια δεκαετία περίπου περιπλανώμενοι ως αναλώσιμοι μισοάνεργοι στα σχολεία της Ελλάδας, με ό,τι αλυσιδωτά προβλήματα συνεπάγεται για την ίδια την εκπαιδευτική λειτουργία αυτό το φαινόμενο του δασκάλου – επισκέπτη/πρόσκαιρου «φιλοξενούμενου» της εκάστοτε σχολικής κοινότητας.
 
Τι τον περάσατε τον άνθρωπο πού γύρισε από το Χάρβαρντ. Κανέναν «λαϊκιστή»; Γι΄ αυτόν, το πρόβλημα όπως λέει είναι τα «πρότυπα σχολεία» (καλά «πρόβλημα» είναι τα πρότυπα σχολεία βρε πολυπτυχιούχε ή μπερδεύτηκες πάλι στη διατύπωση), τα οποία επιστρατεύει πρόχειρα για να αποπροσανατολίσει την κουβέντα από το θέμα της υποστελέχωσης της εκπαίδευσης και να το πάει σε πεδία που (με τον νου του) θεωρεί προνομιακά για τον ίδιο όπως η «αριστεία», μένοντας κι εκεί εκτεθειμένος, αφού τα λόγια του μοιάζουν να υποστηρίζουν μια αντίληψη «πρώτα τα λίγα και καλά σχολεία, για τα υπόλοιπα νταξ τώρα…» (σαν εκείνο το παλιό ποδοσφαιρικό «Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε…).
 
Ξεπερνώντας και τον Γαβρόγλου που εύκολα μετέτρεψε τους πρωτοσυριζέικους «20.000 άμεσους διορισμούς» σε «πάγωμα μέχρι το 2019″ (στη βάση της λογικής «ας τους το ξεκόψω μπας και σταματήσουν να με ζαλίζουν 2-3 χρόνια κι όταν έρθει το ΄19 σιγά μην είμαι ακόμη υπουργός»), ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, νιώθει ότι έχει την άνεση να τελειώνει για τα καλά με τη σχετική κουβέντα ήδη από σήμερα που παριστάνει τον πρωθυπουργό εν αναμονή.
 
Στο δια ταύτα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, όχι απλώς πετάνε το γάντι στους εκπαιδευτικούς (και ιδιαίτερα στο πιο χτυπημένο κομμάτι τους, αυτό της αναπλήρωσης και της ωρομισθίας), αλλά μας το τρίβουν στη μούρη. Αισθάνονται πως «τους παίρνει» να το κάνουν, όσο βλέπουν την ατομική κλάψα, τη μεμονωμένη διεκτραγώδηση, τις μάταιες απόπειρες της προσωπικής, «υποσυντεχνιακής» ή γραφειοκρατικής συνδικαλιστικής διευθέτησης, τις ενδοεκπαιδευτικές διαιρέσεις, να καθορίζουν το γενικότερο κλίμα στην εκπαίδευση πολύ περισσότερο και για πολύ μεγαλύτερο διάστημα, από ότι η συλλογική αντιμετώπιση, οι αγωνιστικές απαντήσεις, οι μαζικές διεκδικήσεις.
 
Ζητούμενο βέβαια δεν είναι να περιοριστούμε στη διατύπωση της προαναφερθείσας (ούτως ή άλλως «εύκολης» και πολυδιατυπωμένης) διαπίστωσης. Ούτε να μονολογήσουμε «είμαστε πρόβατα» επομένως «βρίσκουν και τα κάνουν». Αλλά να στοχεύσουμε στο να πάψουν να «βρίσκουν». Και μια τέτοια στόχευση δεν περιορίζεται σε «διακηρυκτικό» επίπεδο.
 
Έμπεριέχει σε κάθε συγκυρία πολύ συγκεκριμένα βήματα:
 
Στην παρούσα, προϋποθέτει μαζικότατη και μαχητική παρουσία στην πανεργατική απεργία της 17ης Μάη ενάντια στα μέτρα του τριτοτέταρτου μνημονίου που φέρνουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΛ, δυναμική συμμετοχή στις συνελεύσεις των κατά τόπους συλλόγων εν όψει των συνεδρίων των Ομοσπονδιών. ΜΑΥΡΙΣΜΑ των παρατάξεων που εν πολλοίς επιδιώκουν να αποτελέσουν τον «δούρειο ίππο» της κυρίαρχης πολιτικής μέσα στα σωματεία και τα συνδικάτα είτε συνδέονται ανοιχτά με τα κόμματα εξουσίας είτε φορούν τη μάσκα του «ανεξάρτητου» και σκοπεύουν να διεκδικήσουν μόνο τα «ρεαλιστικά» και «εφικτά», ΣΤΗΡΙΞΗ και κυρίως ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ σε αγωνιστικές ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες που έρχονται σε ρήξη με τη συμβιβαστική κι ενδοτική αντίληψη του γραφειοκρατικού κατεστημένου συνδικαλισμού, αλλά και τις καθιερωμένες πρακτικές δήθεν «υπερπαραταξιακών παραγόντων/μεσαζόντων» με ειδικότητα στα συγκαταβατικά χαμόγελα και τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη.
 
Στην κατεύθυνση της πάλης για την ανάπτυξη ενός ευρύτατου πανεκπαιδευτικού νικηφόρου κινήματος με απεύθυνση σε όλη τη χειμαζόμενη κοινωνία, στης οποίας το σώμα, κάθε περαιτέρω υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας συνιστά μια επιπλέον μαχαιριά, γεγονός με πολύ μεγαλύτερες αρνητικές συνέπειες από οποιοδήποτε ζήτημα «κλαδικού» χαρακτήρα και σε αυτό το σημείο ίσως να… συμφωνούμε με τον Μητσοτάκη! Ιδωμένο στο γενικότερο πλαίσιο (σε αυτό της διάλυσης της παιδείας,της υγείας και κάθε ψήγματος κοινωνικού κράτους με σκοπό από τη μια να εξασφαλιστεί ότι κι η τελευταία πεντάρα θα κατευθυνθεί στις «υποχρεώσεις μας απέναντι στους πιστωτές»,και από την άλλη να ανοίξει μέσω του «στραγγαλισμού» και της απαξίωσης του δημοσίου, ο δρόμος για την παράδοση του συνόλου των κοινωνικών λειτουργιών στα νύχια της αγοράς) όντως το θέμα των διορισμών εκπαιδευτικών δεν είναι το μεγάλο πρόβλημα, αλλά ένα επακόλουθο του μεγάλου και μοναδικού προβλήματος που συναποτελούν από κοινού ο ίδιος ο Μητσοτάκης που μνημονεύετει σε αυτή την ανάρτηση, ο Τσίπρας, οι χειροκροτητές τους και η αντικοινωνική πολιτική που αμφότεροι με συνέπεια υπηρετούν, όσο κι αν προσπαθούν με τις κωμικοτραγικές ψευτοκοκορομαχίες τους να πείσουν για τη χρήση διαφορετικού «μίγματος» εκ μέρους του καθενός ξεχωριστά. Και μόνο η διαπνεόμενη από ενόχληση αποστροφή του «Αριστεία», «αφήστε τους διορισμούς» που ουσιαστικά βάζει πλάτη στην επιλογή του Γαβρόγλου για «πάγωμά» τους (στην ουσία επ΄ αόριστον) είναι ενδεικτική για το ότι «το ΄να χέρι νίβει τ΄ άλλο».
 
Μέσα σε ένα τέτοιο τοπίο είναι που καλούμαστε να αποφασίσουμε τελικά εάν και πώς θα σηκώσουμε το γάντι για το οποίο μιλάμε στον τίτλο, ενέργεια για την οποία καταθέσαμε σε αδρές γραμμές την άποψή μας για τον τρόπο με τον οποίο χρειάζεται να γίνει.
 
Είναι ο τρόπος των μαζικών κινητοποιήσεων που πέρυσι έβαλε φρένο στις επιλογές Φίλη και τον ανάγκασε να μαζέψει τον «μεταρρυθμιστικό» του οίστρο όσον αφορούσε τις αλλαγές στο καθεστώς πρόσληψης αναπληρωτών, είναι ο τρόπος που ακύρωσε φέτος την τροπολογία για την ειδική αγωγή που μετέτρεπε το πανεπιστημιακό πτυχίο σε ένα απλό «χαρτί» ανάμεσα στα άλλα «προσόντα».
 
Στον αντίποδά του, βρίσκεται η αυτολύπηση, ο μελοδραματισμός, το ξεφύτρωμα διασπαστικών συλλόγων-σφραγίδων με μοναδικό επί της ουσίας στόχο την προβολή αυτοχρισθέντων ηγετίσκων που επιθυμούν να μιλούν και να «διαπραγματεύονται» εκ μέρους «των εκπαιδευτικών» ενώ στην πράξη απλώς φιλοτεχνούν, διαμορφώνουν και παλεύουν να ενισχύσουν το προσωπικό τους «προφίλ», με λίγα λόγια όλα αυτά που τελικά οδηγούν πολύ κόσμο είτε στην ατελέσφορη λογική της προσωρινής διεκδίκησης του μικρότερου κακού ώσπου τελικά να ΄ρθει ένα κακό μεγαλύτερο κι από το αρχικό είτε στην απογοήτευση και την παραίτηση.
 
Σε περιόδους που η λογική του πρώτου τρόπου υιοθετήθηκε από μεγάλες μερίδες εκπαιδευτικών, κι αν δεν ήρθαν οι μεγάλες καθοριστικές νίκες, ωστόσο μπήκαν φραγμοί σε εξελίξεις που θα έκαναν την κατάσταση ακόμα χειρότερη, κι εξάλλου έχουμε κατανοήσει για τα καλά ότι πάντα υπάρχει χώρος για επιδείνωση.
 
Και να μην το ΄χαμε όμως μέχρι σήμερα κατανοήσει κάποιοι από εμάς, πιθανώς παρασυρμένοι από λόγια του αέρα εκ μέρους των «αρμοδίων» για το «δίκαιο του αιτήματος των μαζικών μόνιμων διορισμών», σήμερα με τις κυνικές ομολογίες τόσο του Γαβρόγλου από τη μια, όσο και του Μητσοτάκη από την άλλη, δεν έχουμε καμιά δικαιολογία. Ούτε καν εκείνη την απλοϊκή κι εύκολη που λέει «και τι να κάνω μωρέ, κανείς δεν ασχολείται, όλοι κοιμούνται, όλοι ίδιοι είναι, εγώ θα σώσω τον κόσμο;» Γιατί η επίρριψη αβασάνιστης «συλλογικής ευθύνης», δεν θα μπορέσει να κρύψει τις ενδεχόμενες ανεπάρκειες των προσωπικών επιλογών.     
https://www.youtube.com/watch?v=sUOqoGaWaN4

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ…


Ετοιμάζεται το επετειακό για τα τριαντάχρονα του Ευρωμπάσκετ και την καταιγιστική (και σε μεγάλο βαθμό άσκοπη) πολυλογία που συνόδευσε την επέτειο.

Επειδή ερωτήθημεν σχετικώς, απαντάμε.

… KAI SOUNDTRACK ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ