κοινωνικοπολιτικα
ΤΡΙΚΟΛΟΡ… (Τρεις ευχές και κάποιες ακόμη σκέψεις για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας).

ΤΡΙΚΟΛΟΡ… (Τρεις ευχές και κάποιες ακόμη σκέψεις για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας).

Θεωρούμε ότι η ματαιοδοξία μας, αλλά και η άλλοτε μικρή άλλοτε μεγάλη επιρροή της περίπου «αυτοφυούς»  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εντυπωσιωθηρίας, δεν μας έχει οδηγήσει ακόμη σε σημείο να φιλοδοξούμε να διατυπώσουμε «γραμμή» εν όψει του Β΄ Γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών.
 
Παρ΄ όλα αυτά, επειδή τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι αρνούμαστε να έχουμε άποψη στη συγκεκριμένη πλατιά διεξαγόμενη και «αναμμένη» συζήτηση, έχουμε να επισημάνουμε πως αν φερ΄ ειπείν συναντούσαμε στον δρόμο μας ένα τζίνι με ειδίκευση στη γαλλική πολιτική σκηνή, θα είχαμε την ετοιμότητα να του ζητήσουμε την πραγματοποίηση ενός (από τη μια… πολύχρωμου και ίσως κάπως γενικόλογου, αλλά από την άλλη όχι και τελείως συγκεχυμένου) τρίπτυχου (συνδυασμού) ευχών για το θέμα:
 
ΜΑΥΡΟ στη φασίστρια (και ουχί «ευρωσκεπτικιστική λαϊκίστρια» ή όπως αλλιώς έχουν βαλθεί να την αποκαλούν τελευταία, πολλοί και διάφοροι δυστυχώς) Λεπέν στην επερχόμενη κάλπη.
 
Ξερό απορριπτικό μεγαλοπρεπές «άκυρο» (στο χρώμα της αρεσκείας σας, μιας και δε μας έρχεται κάτι) σε οποιαδήποτε απόπειρα σύμπηξης «δημοκρατικού μετώπου» υπό τη σκέπη των δυνάμεων του σκληρού πυρήνα του με «εφ΄ όπλου λόγχη» επιτιθέμενου στην τεράστια κοινωνική πλειοψηφία, ακραίως νεοφιλελεύθερου αποθρασυμένου και μακροχρόνια πια παγιδευμένου στη βαθύτατη εγγενή κρίση και τις αντιφάσεις του καπιταλισμού, δυνάμεων που αφ΄ ενός με την αντικοινωνική τερατώδη λιτότητα και αφ΄ ετέρου με την υιοθέτηση της ακροδεξιάς ρατσιστικής ατζέντας, είναι εν πολλοίς αυτές οι ίδιες που φούσκωσαν τα πανιά της Λεπέν και τον ομοίων της σε διεθνές επίπεδο.
 
ΚΟΚΚΙΝΟ εκ μέρους του μαζικού κινήματος στις σχεδιαζόμενες πολιτικές του «ατσαλάκωτου τεχνοκράτη» Μακρόν, εμπνευστή και «πρωτοπόρου» της αντεργατικής επίθεσης όπως αυτή συγκεκριμενοποιούταν στον νόμο που έφερε το ονομά του όταν ήταν υπουργός Εθνικής Οικονομίας (των Σοσιαλιστών, το 2015) από τον οποίο πήρε ουσιαστικά τη σκυτάλη πέρυσι η υπουργός Εργασίας Μιριάμ Ελ Κομρί για το δικό της διαβόητο νομοσχέδιο που έβγαλε για μήνες στους δρόμους μα και στις απεργίες  τους εργαζόμενους της Γαλλίας.
 
Είναι εκείνες οι εικόνες, που δημιουργούν την αισιοδοξία ότι τα προαναφερθέντα ίσως και να μπορούσαν να αποδειχθούν στην πραγματικότητα κάτι πολύ παραπάνω από διαδικτυακά ευχολόγια. Και παρότι είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι κοινωνικές εξελίξεις δεν προκύπτουν ποτέ αυτόματα ή ως (σοβαρές ου μην αλλά και … καλαμπουρτζίδικες) εγκεφαλικές κατασκευές, ωστόσο στο κάδρο των εξελίξεων ενυπάρχουν και κάποια δεδομένα, δυνάμενα να αφήσουν κάμποσα και πολλαπλά ενδεχόμενα ανοιχτά.
 
Για πρώτη φορά πρόκειται να διεξαχθεί δεύτερος γύρος γαλλικών  προεδρικών εκλογών χωρίς την παρουσία υποψηφίου ενός τουλάχιστον από τα «παραδοσιακά κόμματα εξουσίας». Οι Σοσιαλιστές βίωσαν το δικό τους διεθνώς αποκαλούμενο «pasokization», την ώρα που ο υποψήφιος των Φιλελευθέρων Φιγιόν (αυτός που ΄χει ίδια μέρα γενέθλια με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, της στηρίξεως του οποίου απήλαυε προεκλογικά και… πρόκοψε) βουτηγμένος σε υποθέσεις σκανδάλων που έσκαγαν κάθε τόσο, λίγο έλειψε να χάσει και την τρίτη θέση από τον υποψήφιο της «Ανυπότακτης Γαλλίας», Μελανσόν (παραμένοντας βέβαια νικητής «στην καρδιά» του Τιτάνα της εγχώριας φιλελεύθερης σκέψης, Ανδρέα Ανδριανόπουλου). Από μόνο του το γεγονός μπορεί να θεωρηθεί ως εκδήλωση (ή έστω ως απαρχή εκδήλωσης) πολιτικής κρίσης, η οποία χωρίς να έχει ξεπεραστεί στις χώρες των «τεμπέληδων του Νότου», κάνει τώρα την εμφάνισή της και στην καρδιά της «ανεπτυγμένης Ευρώπης». Είναι μια παράμετρος, την οποία αρνούνται επίμονα να «διαβάσουν», όσοι (με πρώτο και καλύτερο και πάλι τον Κυριάκο) βλέπουν στην αναμέτρηση της 7ης Μαϊου μια «μάχη της  Φιλελεύθερης Δημοκρατίας ενάντια στον λαϊκισμό» όπου την τιμή της πρώτης καλείται να σώσει ο Εμμανυέλ Μακρόν, ο υπουργός του Βαλς την εποχή που ο δεύτερος έστελνε αστυνομία στα σχολεία για να συλληφθούν μαθητές – γόνοι μεταναστών χωρίς χαρτιά.
 
Και μετά από (πολύ πιθανή) νίκη του όμως, η «ομαλότητα» δεν δείχνει να είναι στα σίγουρα εξασφαλισμένη, αφού  ο Μακρόν πρόκειται να αποτελέσει πρόεδρο χωρίς κόμμα. Τότε, όταν θα μπουν στο ζύγι από τη μια κάποιες τρέχουσες ψιλοχαζοχαρούμενες προσλήψεις για πρόεδρο «απελευθερωμένο» από «μηχανισμούς» και από την άλλη οι αδυναμίες που θα συνεπάγεται η έλλειψη οργανωμένης κομματικής στήριξης στον πρόεδρο και οι αδυναμίες που αυτή θα συνεπάγεται για την «απρόσκοπτη άσκηση της εξουσίας» από τη μεριά του, θα δούμε τι θα βαρύνει περισσότερο…
 
Αφήνοντας τώρα στην άκρη τον τραπεζίτη της Ρότσιλντ και πηγαίνοντας στην υποψηφιότητα της Λεπέν, φαίνεται να έχει νόημα κι εδώ να επισημανθούν κάποια στοιχεία που οι θιασώτες του διλήμματος «Ρεπουμπλικανικό Μέτωπο vs λαϊκισμός- διαλέξτε μεριά» επιλέγουν να αφήσουν στην άκρη.
 
Κατ΄ αρχάς το «Εθνικό Μέτωπο» ( FN, το κόμμα πατρός και θυγατρός Λεπέν, από την ηγεσία του οποίου «παραιτήθηκε» πρόσφατα η δεύτερη) δεν είναι χθεσινό, ούτε αναπτύχθηκε, «επωάστηκε»  ή «εξερράγη» μέσα στις συνθήκες της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης. Ήδη το 1988, ο Ζαν Μαρί Λεπέν συγκέντρωνε 14% στις εκλογές, το οποίο έγινε 15% το 1995 και 17% το 2002 όταν και πάλι υποψήφιος του Εθνικού Μετώπου πέρασε στον δεύτερο γύρο. Το σοκ που προκάλεσε αυτή η εξέλιξη τότε,  έφερε  την εμφάνιση αντιφασιστικών αντανακλαστικών κωδικοποιούμενων στο «ποτέ ξανά» όπως διαβάζουμε σε ανάρτηση του Βρετανού δημοσιογράφου Kevin Ovenden (κρατώντας και μια επιφύλαξη για  πιθανές μεταφραστικές αστοχίες) το οποίο όμως η κυρίαρχη αφήγηση έσπευσε να το μετατρέψει σε αίτημα για «επιστροφή στην κανονικότητα». Μέχρι το 2007 (οπότε και το FN έχασε στις εκλογές 1.7 εκατομμύρια ψήφους) η «κανονικότητα» έδειχνε να επιστρέφει.
 
Ακολούθησε η προεδρία Σαρκοζί, μια περίοδος σκληρής συντηρητικής αναδίπλωσης με στόχο την εμπέδωση του δόγματος «νόμος και τάξη» απέναντι στους μουσουλμάνους, τους μετανάστες, τους κατοίκους των παρισινών προαστίων και άλλων απόκληρων της γαλλικής κοινωνίας. Επιπλέον, ο Σαρκοζί πρωτοστάτησε στη Νατοϊκή επέμβαση στη Λιβύη στο πλαίσιο της «εμπέδωσης αισθήματος ασφάλειας», αλλά επίσης ήταν κι αυτός στη διάρκεια της προεδρίας του οποίου «έσκασε» και εκδηλώθηκε η παγκόσμια οικονομική κρίση.
 
Το «ζουμί» των προαναφερθέντων είναι ότι η υιοθέτηση εκ μέρους του Σαρκοζί της «σκληρής (αντιμεταναστευτικής και όχι μόνο) γραμμής» καθώς και η επιλογή του να ποντάρει «τα ρέστα του» στο χαρτί της «ασφάλειας», όχι μόνο δεν απορρόφησαν ψήφους από το Εθνικό Μέτωπο όπως συχνά επιχειρηματολογούν υποστηρικτές τέτοιων «στροφών», αντιθέτως έστρωσαν τελικά τον δρόμο στο τελευταίο (που πλέον βρισκόταν υπό την ηγεσία της Μαρίν Λεπέν έχοντας προηγουμένως προβεί σε έναν «στρατηγικού χαρακτήρα πολιτικό επαναπροσδιορισμό») ώστε να εξασφαλίσει ποσοστό – ρεκόρ από την εμφάνισή του τη δεκαετία του ΄80 –  18%το 2012, αυξάνοντας τις ψήφους του κατά 2.8 εκατομμύρια σε σχέση με την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση.
 
Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης βέβαια, ενίσχυσαν εκείνη την εποχή και την υποψηφιότητα – του διακηρύσσοντος την αντιπαλότητά του απέναντι στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα – Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος εγκατέλειψε μέσα σε έναν χρόνο το θεωρούμενο ως «μεταρρυθμιστικό» του πρόγραμμα ενώ κατάφερε να επιτύχει άλλα δυο σπουδαία ρεκόρ: Έγινε ο μοναδικός πρόεδρος στην ιστορία της πέμπτης γαλλικής δημοκρατίας που δεν διεκδίκησε την επανεκλογή του και επίσης εκείνος που επέβαλλε το μακροβιότερο καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» από την εποχή του πολέμου της ανεξαρτησίας της Αλγερίας και εντεύθεν!
 
Με αυτά και με εκείνα δηλαδή, με τα παραδοσιακά κόμματα κυβερνητικής διαχείρισης να τρώνε επανειλημμένως τα μούτρα τους βαδίζοντας από αποτυχία σε αποτυχία φτάσαμε στην πρόσφατη εκλογική επιτυχία του FN που έφερε τη Μαρίν Λεπέν στη θέση της διεκδικήτριας του προεδρικού θώκου της Γαλλίας με ένα 21% στον πρώτο γύρο.
 
Δεν τελειώνει όμως εδώ κατά τη γνώμη μας η κουβέντα για τη Λεπέν, αντιθέτως έχει σημασία να υπογραμμιστούν κάποια ακόμη δεδομένα.
 
Κατ΄ αρχάς, το Εθνικό Μέτωπο δεν κατέκτησε την πρώτη θέση στην αναμέτρηση του Α΄ γύρου παρότι πολλά προγνωστικά, πολλές προβλέψεις και πολλές δημοσκοπήσεις θεωρούσαν ότι θα το κατάφερνε. Επίσης, δεν κατήγαγε θρίαμβο, δεν πέτυχε δηλαδή «εκλογικό άλμα». Ακόμη σημαντικότερο όμως είναι, ότι με δεδομένη την καθίζηση των παραδοσιακών κομμάτων  η ενίσχυση της Λεπέν μοιάζει περισσότερο να αποτελεί επακόλουθο αυτής της εξέλιξης και δεν δείχνει να αντανακλά μια προηγηθείσα μαζική ή -ας την πούμε- «κινηματικού» χαρακτήρα αντιδραστική μετακίνηση από τα κάτω. Αν δεχτούμε ότι ισχύει μια τέτοια διαπίστωση, τότε αυτή έχει πολύ μεγάλη σημασία τόσο όσον αφορά την κατανόηση, όσο και την αντιμετώπιση του «θέματος Λεπέν».
 
 
Εκεί που δικαιούται όμως (πολύ περισσότερο) κανείς να υποστηρίξει ότι διακρίνονται χαρακτηριστικά εκλογικής αποτύπωσης της κίνησης του κόσμου και της κοινωνίας, είναι στην εκλογική επιτυχία του Μελανσόν. Ο υποψήφιος της αριστεράς (που κέρδισε 3.000.000 περισσότερους ψήφους από την προηγούμενη αναμέτρηση, ενώ το ποσοστό του ανέβηκε από το 11% του 2012, στο 19%) φαντάζει να «σέρφαρε» στο κύμα των αγώνων της προηγούμενης περιόδου ενάντια στις αντεργατικές νομοθετήσεις κι ενάντια στις πολιτικές της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης». Είδε τις επιλογές του (την προγενέστερη ρήξη με το Σοσιαλιστικό κόμμα, τον ριζοσπαστικό – ίσως και με κοντά ποδάρια σε τελική ανάλυση, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα – χαρακτήρα της εκστρατείας του, τις ξεκάθαρες αποστάσεις που πήρε από συνεργασίες με «μετριοπαθείς» του λεγόμενου… «ακραίου κέντρου») να δικαιώνονται, την ώρα που ο Σοσιαλιστής υποψήφιος, Αμόν, καταποντιζόταν. Παρ΄ όλα αυτά, δεν είναι όλα τα προηγούμενα που ενδιαφέρουν τόσο, αλλά ο κόσμος που εκφράστηκε μέσω της συγκεκριμένης ψήφου.
 
Κόσμος που μάλιστα δεν έχει δείξει να χωράει στο κοστούμι του εξατομικοποιημένου ψηφοφόρου, αλλά είναι αυτός που στήριξε με τη συμμετοχή και τη δράση του όλες τις προγενέστερες κινητοποιήσεις από τις αντιρατσιστικές διαδηλώσεις στο Καλαί και τους αγώνες ενάντια στους νόμους της εργασιακής απορρύθμισης, μέχρι το πρόσφατο μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο Παρίσι στις 19 Μάρτη. Κόσμος, για τον οποίο ίσως έχει μια «σημειολογική» αξία να σημειώσουμε (μιας και τελικά δεν μπορέσαμε να αποφύγουμε την εκλογικίστικη «αθροιστική» λογική) ότι μαζί με όσους ψήφισαν Ποτού ή Αρτό είναι περισσότεροι από όσους έριξαν Λεπέν.
 
Όλα αυτά δεν λέγονται για να συντεθεί μια ψευδοαισιόδοξη «μαγική εικόνα» για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές, στον θλιβερό δεύτερο γύρο των οποίων θα αναμετρηθούν ένας «καμικάζι» των τραπεζών και των χρηματιστηρίων, κόντρα στην υποψήφια ενός κόμματος- συμβόλου – αν όχι τοτέμ – των νεοφασιστών.
 
Αλλά για να υποστηριχθεί η άποψη ότι ούτε «αντιφασιστικός αγώνας» μπορεί να δοθεί στο πλευρό των Μακρόν και λοιπών θιασωτών και οπαδών της «μπότας της αγοράς» (που όπως προείδαμε έχουν φτάσει ακόμη και να ενσωματώνουν στη ρητορική και την πρακτική τους μεγάλο μέρος των διακηρύξεων του αντιδραστικού, ακόμη και του φασίζοντος ακροδεξιού χώρου) ούτε μάχη για την αποτίναξη των βάρβαρων αγοραίων πολιτικών μπορεί να δοθεί με εγκληματική «ανοχή» ή ψιλοαδιαφορία («λες κι οι άλλοι είναι καλύτεροι») απέναντι στο αντιανθρώπινο ρατσιστικό δηλητήριο του FN και των ομοίων του,αντιθέτως νομίζουμε ότι κάθε συζήτηση για το θέμα των γαλλικών εκλογών πρέπει να ξεκινάει από την αδιαπραγμάτευτη θέση «Ούτε μια ψήφος στη Λεπέν!»
 
Το ενθαρρυντικό όμως, είναι ότι η δύναμη που μπορεί να πάει αυτή την κουβέντα πολύ μακρύτερα από την εκλογολογία είναι υπαρκτή και απτή, όχι μόνο στις κάλπες ψηφίζοντας Μελανσόν ή αντικαπιταλιστές, αλλά κυρίως στους δρόμους. Μένοντας αυτοτελής και μακριά από αυτοϋπονομευτικά «κοινά μέτωπα», διατηρώντας  ριζοσπαστική, αντιδιαχειριστική και αντισυστημική  λογική, μπορεί να συμβάλλει με κινηματικές πρωτοβουλίες στην εκλογική συντριβή της Λεπέν, ανοίγοντας ταυτόχρονα την προοπτική για μια γνήσια εναλλακτική, ανατρεπτική πρόταση την επομένη (όταν ο Μακρόν αναγκαστεί να αφήσει το επιμελώς φιλοτεχνημένο προφίλ του δυναμικού τεχνοκράτη και τη νεοφιλελέδικης κοπής σάγκα, περί Γαλλίας που θα λειτουργεί ολόκληρη σαν μια καλοκουρδισμένη και επιτυχημένη «start up» η οποία θα εξασφαλίζει την «ευημερία» σε όλους τους κατοίκους της, για να βάλει μπροστά κι ακόμη πιο έντονα τις σκληρές ταξικές επιλογές που είχε κάνει και ως υπουργός).
 
Κι όλα αυτά μάλιστα, χωρίς να χρειαστεί το… τζίνι, στο οποίο αναφερόμαστε στην αρχή της ανάρτησης…
 
 
ΥΓ1: Δεν θα το αναπτύξουμε τώρα, αλλά μας φαγούριζε το χέρι να το γράψουμε. Όλοι αυτοί (και αναφερόμαστε κυρίως αν όχι αποκλειστικά, σε αυτούς που ορμώνται εξ εβωνύμων, ενδεικτικό παράδειγμα ας πούμε μέλη της ηγεσίας των Ποντέμος που μας ήρθαν τώρα στο μυαλό, αλλά και πολλοί άλλοι) οι οποίοι κόπτονται για την ανάγκη «ξεπεράσματος του διπόλου δεξιά – αριστερά (λες και αυτό υπάρχει μόνο στα μυαλά ανθρώπων και δεν έχει να κάνει με τη δομή της κοινωνίας ή μπορεί να καταργηθεί ας πούμε με αποφάσεις συνεδρίων κι έτσι) έχουν άραγε συνειδητοποιήσει ποιους ευνοεί αυτό το σκεπτικό ή ότι προς το παρόν τουλάχιστον η μόνη «εναλλακτική» του κλασικού διπόλου σε εκλογικό έστω επίπεδο είναι το «απασφαλισμένοι τραπεζίτες vs ακροδεξιοί ρατσιστές έως και καραμπινάτοι φασίστες;»

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ…


Ετοιμάζεται το επετειακό για τα τριαντάχρονα του Ευρωμπάσκετ και την καταιγιστική (και σε μεγάλο βαθμό άσκοπη) πολυλογία που συνόδευσε την επέτειο.

Επειδή ερωτήθημεν σχετικώς, απαντάμε.

… KAI SOUNDTRACK ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ