Ταξινομημενα - Αταξινομητα
«Είναι κι αυτοί…» (Ή αλλιώς Πάσχα στο facebook)

«Είναι κι αυτοί…» (Ή αλλιώς Πάσχα στο facebook)

Είναι κι αυτοί που εν όψει Πάσχα θα αναρτήσουν διάφορα σχετικά με το πνεύμα των ημερών, από εκκλησιαστικούς ύμνους, κόκκινα αυγά, σοκολατένια λαγουδάκια, είναι κι οι άλλοι που θα κεντράρουν στο – κατά Ιωάννην – ευαγγελικό «μην ποιείτε τον οίκο του Πατρός μου οίκον εμπορίου» επιχειρώντας ταυτόχρονα κάποιες συνδέσεις με το σήμερα.
 
Είναι κι αυτοί που θα ανεβάσουν κανά πρωτότυπο αστειάκι για τον Γαϊτάνο που εμφανίζεται μόνο τέτοιες μέρες κάθε χρόνο ή για την νιοστή επανάληψη του «Ιησού από τη Ναζαρέτ» στην τηλεόραση, είναι κι οι άλλοι που περιμένουν πώς και πώς τη Μεγάλη Παρασκευή να ποστάρουν καμιά στερεοτυπικά εναλλακτική σέλφι τρώγοντας γύρο, προκειμένου να κεντρίσουν τα περί νηστείας αντανακλαστικά των θρησκευόμενων (προβάτων).
 
Είναι κι αυτοί που θα ειρωνευτούν τους παραπάνω κρεατοφάγους ότι έτσι νομίζουν πώς προβάλλουν τη διαφοροποίησή τους από τους πολλούς, είναι κι οι άλλοι που με τη σειρά τους θα σαρκάσουν τους προαναφερθέντες περίπου καθ΄ έξιν θιασώτες της «τρίτης ματιάς» ή (απλοϊκών) εκδοχών της «άρνησης της άρνησης» για επιτηδευμένη προτίμησή εκ μέρους των τελευταίων, προσεγγίσεων που θεωρείται ή υποτίθεται ότι ξεπερνούν το «πρώτο επίπεδο ανάγνωσης» (ή με τους από δω ή με τους από κει) και στη συγκεκριμένη περίπτωση κωδικοποιούνται χονδρικά σε μια αντίληψη του τύπου «ούτε νηστεία, ούτε επίδειξη μπριζολοκατανάλωσης».
 
Είναι κι αυτοί που επ΄ ευκαιρία των ημερών θα τσιτάρουν περί θρησκείας που είναι το «όπιο του λαού», ευτυχώς είναι και κάποιοι λίγοι υπομονετικοί που θα προσπαθήσουν να εξηγήσουν ότι αποκομμένη η παραπάνω αποστροφή του λόγου του Μαρξ από τα συμφραζόμενα και το υπόλοιπο κείμενο στο οποίο ανήκει, δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις. Είναι φυσικά κι εκείνοι που μπαφιασμένοι από το αναμάσημα του τσιτάτου θα ζητήσουν από όσους το χρησιμοποιούν να παραπέμψουν στο συγκεκριμένο μαρξικό έργο που είναι αποτυπωμένη η ρήση κι όποιος το βρει κερδίζει (νηστίσιμο) παστέλι.
 
Είναι κι αυτοί οι νεοφιλελέ της «μαχητικής αθεϊας» που όλο και κάτι σχετικό θα αναφέρουν για  να την πέσουν σε «σανοφάγους» που καταπίνουν ακόμη αμάσητα «τα παραμυθάκια για κρίνους κι αναστάσεις» προκειμένου  να καταφύγουν στα γρήγορα στη συνηθισμένη «λογική συνέχεια» (όπως σε εκείνο το παλιό ανέκδοτο  με το… ενυδρείο) «τέτοια ζώα που υπάρχουν, μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος», είναι κι οι άλλοι που θα απαντήσουν – όχι άδικα –  «ρε εδώ εσείς πιστεύετε σε αόρατα χέρια».
 
Είναι κι αυτοί που θα φωτογραφηθούν με την οικογένεια ή την παρέα τους στο πασχαλινό τραπέζι, συνοδεύοντας τις φωτογραφίες με ευφάνταστες λεζάντες για τον δείκτη της χοληστερίνης και για το  τι θα ΄γραφε (αν δεν… έσπαγε, πού τα βρίσκουν οι άτιμοι)  το μηχάνημα του αλκοτέστ «αν μας μετρούσαν τώρα», είναι κι οι άλλοι που θα απαντήσουν «όλες αυτές οι μαζώξεις καταλήγουν σε τρικούβερτους καβγάδες» μιας κι έχουν πάρει πολύ τοις μετρητοίς σκηνές από τα σίριαλ του Δαλιανίδη και τις «μανιέρες» της Κατερίνας Γιουλάκη.
 
Είναι κι αυτοί που θα κάνουν τσεκ ιν από εορταστικό γλεντοκόπι γράφοντας «πάλι…χάλια περνάμε», είναι κι οι άλλοι που θα σπεύσουν να απαντήσουν (όχι στα σχόλια, αλλά σε κανά άλλο και καλά «ξεκούδουνο» ποστ) φυσικά και περνάτε χάλια, αφού αν διασκεδάζατε δεν θα είχατε μυαλό για φωτογραφίες και φέισμπουκ, ενώ οι ρόλοι (ποιος διασκεδάζει, ποιος τα βλέπει στο νετ) και τα επιχειρήματα μπορούν να αλλάξουν στρατόπεδο την επόμενη κιόλας μέρα ή και ώρα.
 
Είναι κι αυτοί που θα κάνουν… γουστόζικους παραλληλισμούς των ημερών με την επικαιρότητα (ιδίως την τηλεοπτική), επομένως είναι κι οι άλλοι που θα βρουν για άλλη μια φορά την ευκαιρία να ενημερώσουν ότι δεν έχουν τηλεόραση.
 
Είναι κι αυτοί που ενοχλημένοι θα σχολιάσουν «έλεος πια, δεν είναι μόνο το φέισμπουκ, η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω» (άλλο ένα από τα πληκτικά κλισέ που τα ακούς και νιώθεις να σου γδέρνουν τα αυτιά) κι είναι κι οι άλλοι που θα τους απαντήσουν «γι΄ αυτό είσαι όλη μέρα εδώ μέσα;»
 
Είναι κι αυτοί που δεν θα κάνουν τίποτα από τα παραπάνω, αφού σπανίως επιδεικνύουν κάποια δραστηριότητα στα κοινωνικά δίκτυα παρόλα αυτά διατηρούν προφίλ, είναι κι οι άλλοι που θα τους απαντήσουν «α, έτσι είστε; πάρτε μια διαγραφή αν είναι να μην ΄αλληλεπιδράτε΄ και να ΄χετε τους λογαριασμούς μόνο για ΄κατασκοπεία΄».
 
Είναι κι αυτοί κι οι άλλοι κι εκείνοι και τόσοι και άλλοι τόσοι (κι επίσης «Είμαι η Βάνα και θα μείνω» όπως έλεγε η ποιήτρια Βάνα Καρόλου – Λέκκα στους «Απαράδεκτους») ανάμεσά σε αυτούς κι εμείς (και οι κάθε… εμείς θα μπορούσαμε να πούμε με έναν κάπως αδόκιμο τρόπο) είτε γιατί υιοθετούμε μερικές εκφάνσεις των απόψεων που παρουσιάστηκαν παραπάνω είτε γιατί σε κάποιες θα μας κατέτασσαν οι δέκτες των μηνυμάτων μας αν τους ρωτούσαμε.
 
Κι αναρωτιόμαστε (τώρα οι…συγκεκριμένοι εμείς, όχι οι «κάθε εμείς» που είπαμε παραπάνω): Τι φάση ρε φίλε; Τι είναι αυτή η υπερβολικά σκωπτική διάθεση και ο συχνά βιτριολικός σαρκασμός που ξεχειλίζει εδώ μέσα για όλα (απ΄ τα μνημόνια, μέχρι τη Συρία και από το σαρβάιβορ μέχρι το Πάσχα) κι αποκτά σιγά σιγά και τη δική της «ιδιόλεκτο» («Ποιος; Αυτός 1-0″, «Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε», «Ενός λεπτού σιγή για…», «Πρόβατα φάτε σανό», «Είναι κι αυτοί» – που αποτελεί και τον τίτλο του σημειώματος – «Σε άλλες ειδήσεις», «Όταν αυτός κάνει το τάδε, συμβαίνει το δείνα,σήμερα που ο άλλος έκανε το άλλο, είναι απλά Δευτέρα (Μεγάλη κιόλας)» και τα τοιαύτα).
 
Αντανακλά απλώς την εξουθενωτική τσατίλα μιας κοινωνίας που τρώει τις σάρκες της; Είναι το είδος και ο παραμορφωτικός «χαρακτήρας» του μέσου που προβάλλει μια στρεβλή εικόνα των κοινωνικών σχέσεων η οποία στην «πραγματική ζωή» (να βρισκόταν και κάποιος να την… ορίσει αυτή!) δεν ισχύει ή τουλάχιστον δεν ισχύει στον βαθμό που παρατηρείται στο νετ; Είναι οι επιρροές ενός τηλεοπτικού δημόσιου λόγου που ενδιαφέρεται μόνο για πρόσκαιρες εντυπώσεις, οι κανόνες του οποίου διαμορφώθηκαν από Θέμους, Κωστοπουλαίους, αλλά κι Αδώνιδες και Πολάκηδες σήμερα, και έφτασαν να υιοθετούνται από τόσο εκτεταμένα τμήματα της κοινωνίας, ανάμεσα στα οποία βρίσκονται κι αυτοί που «δεν έχουν τηλεόραση» (θα κατηγορηθούμε και για «εμμονές» στο φινάλε, τόσο που τους έχουμε μνημονεύσει…) αλλά τελικά παίζουν στα δάχτυλα το τηλεοπτικής προέλευσης πινγκ πονγκ;
 
Ευθύνονται μήπως τα  χαρακτηριστικά του γραπτού λόγου (ανταλλαγή μονολόγων χωρίς εξωλεκτική επικοινωνία όπως οι εκφράσεις του προσώπου, το ύφος, οι παύσεις, τα βλέμματα) που εμποδίζουν τους συνομιλητές να κατανοήσουν τι λέγεται ας πούμε «στ΄ αστεία» και τι «στα σοβαρά»; Δημιουργεί άραγε κάποιου είδους εκνευρισμό (ρητό ή υπόρρητο, χαμηλής ή υψηλότερης έντασης ανάλογα την περίσταση) ο καταιγισμός ασύνδετων, άσχετων πολυάριθμων, αλλά και πολλές φορές σκληρά αντικρουόμενων μηνυμάτων/ ερεθισμάτων που δέχεται κανείς ανοίγοντας το χρονολόγιό του;
 
Μπας και είναι λίγο από όλα αυτά, αλλά παίζουν λιγάκι και κάτι άλλες  ψυχολογίστικες «αναγνώσεις» (άρα κοινωνικοπολιτικώς… ψιλοϋποπτες) ότι έχουμε πολλές δυσκολίες όχι να αποδεχθούμε (που στο κάτω κάτω κανείς δεν μας υποχρεώνει), αλλά ακόμη και να ακούσουμε, να διαβάσουμε ή να δούμε απόψεις, εικόνες, σχόλια, μηνύματα, που έρχονται σε αντιδιαστολή με τις γνώμες ή τις συνήθειές μας, όσο κι αν λίγο πολύ αρεσκόμαστε να υποστηρίζουμε το αντίθετο;
 
Απάντηση για την ώρα δεν έχουμε εύκαιρη, γι΄ αυτό και θα κλείσουμε το σημείωμα (που πάλι για πέντε δέκα σειρές το ξεκινήσαμε αλλά ξέφυγε) καταθέτοντας απλώς τους παραπάνω προβληματισμούς. Όταν τη βρούμε «μελετώντας ολόπλευρα», θα «τοποθετηθούμε με υπευθυνότητα» (απαπαπα σε λίγο θα μιλήσουμε και για «ωρίμανση των συνθηκών μέσω αλλαγής των συσχετισμών» έτσι όπως πάμε…).
Προς το παρόν, καλά Ευαγγέλια! (Ξέρετε τώρα, ποια ευαγγέλια μωρέ τσαμπουνάς, αυτά που γράφτηκαν ένα μάτσο δεκαετίες μετά, διέπονται από αντιφάσεις και άλλα λέει ο ένας κι άλλα ο άλλος Ευαγγελιστής; Η φάση μας δεν σταματά ποτέ…)

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ…


Ετοιμάζεται το επετειακό για τα τριαντάχρονα του Ευρωμπάσκετ και την καταιγιστική (και σε μεγάλο βαθμό άσκοπη) πολυλογία που συνόδευσε την επέτειο.

Επειδή ερωτήθημεν σχετικώς, απαντάμε.

… KAI SOUNDTRACK ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ