κοινωνικοπολιτικα
«Πώς να μην πιστέψουν στα δισεκατομμύρια του Σώρρα όσοι δεν γνωρίζουν από πόσα εκατομμύρια αποτελείται ένα δισεκατομμύριο;» (Η΄ αλλιώς: Βγάλε το συμπέρασμα ότι για όλα φταίνε «τα πρόβατα που ψηφίζουν» και μην άγχεσαι για τον συλλογισμό που θα το στηρίξει. Θα βρεθεί…)

«Πώς να μην πιστέψουν στα δισεκατομμύρια του Σώρρα όσοι δεν γνωρίζουν από πόσα εκατομμύρια αποτελείται ένα δισεκατομμύριο;» (Η΄ αλλιώς: Βγάλε το συμπέρασμα ότι για όλα φταίνε «τα πρόβατα που ψηφίζουν» και μην άγχεσαι για τον συλλογισμό που θα το στηρίξει. Θα βρεθεί…)

Υπάρχει αναρτημένο στο διαδίκτυο ένα βίντεο (το παρουσιάζουμε στο τέλος του σημειώματος) με τα αποτελέσματα και τον σχολιασμό των ευρημάτων κάποιας  έρευνας που πραγματοποίησε μια ομάδα πολιτών σχετικά με την «υπόθεση Σώρρα» και τους πολύφερνους ισχυρισμούς του περί ου ο λόγος για τα περίφημα 600 δισεκατομμύρια (που αποτελούν… ένα μέρος μόνο  του συνολικού  κεφαλαίου που ο Αρτέμης έχει αναλάβει να διαχειρίζεται) με τα οποία ο επικεφαλής της «Ελλήνων Συνελεύσεως» θα σώσει την Ελλάδα.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι από την αρχή του βίντεο, το πρώτο μέλος της ομάδας που προέβη στην έρευνα, αποφεύγει τις «αβρότητες», την «ευγένεια» και την ψευδεπίγραφη «δεοντολογία» με την οποία διάφοροι εκπρόσωποι των κυρίαρχων ΜΜΕ (με τελευταίο τον «πολύ» Θέμο Αναστασιάδη που φιλοξένησε πρόσφατα στην εκπομπή  του τον σωτήρα για μια φιλική και κάπως ξεπλυματική -όπως συνηθίζει – συνέντευξη) προσεγγίζουν το θέμα: «Τα ομόλογα που επικαλείται ο Σώρρας δεν αξίζουν ούτε όσο η κόλλα χαρτιού στην οποία είναι τυπωμένα» ακούμε. Το αξιοσημείωτο βέβαια δεν είναι η ίδια η έκφραση, ούτε τόσο πολύ το ότι έπρεπε να ψάξουμε στον ωκεανό του γιουτούμπ για να ακούσουμε κάποιους ανθρώπους να τη λένε, χωρίς να αφήνουν καμιά υπόνοια του στιλ «δεν ξέρεις καμιά φορά βέβαια» προκειμένου να διατηρήσουν το ζήτημα ζεστό και να «γαϊδουροδέσουν» καμιά επιπλέον εκπομπή ως καβάντζα σε περίοδο ενδεχόμενης θεματολογικής ξηρασίας . Το σημαντικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι για να διατυπωθεί το προαναφερθέν συμπέρασμα (που ως έννοια είναι κάπως διαφορετική από τον ισχυρισμό, όσο κι αν κάποιοι «οπίνιον λίντερς» επιμένουν να τα…μπερδεύουν), προηγήθηκε κατ΄ αρχάς αναζήτηση και στη συνέχεια ενδελεχής εξέταση των δεδομένων που συγκεντρώθηκαν. Ας κρατήσουμε δηλαδή, πέρα από τη διατύπωση του συμπεράσματος, το γεγονός ότι προέκυψε έπειτα από μια σειρά στηριζόμενων σε στοιχεία συλλογισμών και δεν επελέγη η διαδεδομένη στις μέρες μας συνταγή του «πατενταρίσματος» των συλλογισμών με τρόπο που αυτοί απλώς να φαίνεται ότι στηρίζουν μια – στην πραγματικότητα – διαμορφωμένη εκ των προτέρων άποψη. Τελειώνοντας με το βίντεο (που δεν χάνει τίποτα όποιος το δει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει οπωσδήποτε να συμφωνήσει με όλα όσα θα ακούσει) να πούμε ότι διάφορες από τις αποκαλύψεις που παραθέτει τις έχουμε δει  σε αρκετά άρθρα και δημόσιες τοποθετήσεις γενικότερα, αλλά αν δε μας απατά η μνήμη μας, νομίζουμε ότι τις περισσότερες φορές, αυτό έχει γίνει χωρίς παραπομπή στη δουλειά της ερευνητικής ομάδας που προαναφέραμε. Δεν πάει να πει ότι όλοι όσοι αναφέρθηκαν στο θέμα άντλησαν πληροφορίες από εκεί, μπορεί να έφτασαν και από όλους δρόμους στις ίδιες πηγές, εμείς όμως επιλέγουμε να προβούμε στην επιπλέον επισήμανση  ότι ούτως ή άλλως, η περαιτέρω δημοσιοποίηση μιας έρευνας που φτάνει σε βάθος στο οποίο πολλοί επαγγελματίες της πληροφόρησης (ταγμένοι στο λειτούργημα της ενημέρωσης της «κοινής γνώμης») δεν κατάφεραν ή δεν θέλησαν να φτάσουν, δύναται από τη μια να υπονομεύσει το «ίματζ» των προαναφερθέντων λειτουργών, ενώ από την άλλη (που για μας αυτό είναι το σπουδαιότερο) η απόφαση μιας ομάδας πολιτών να ψάξουν τόσο πολύ ένα θέμα της δημόσιας σφαίρας, και «κακό παράδειγμα» δίνει, και «κακό προηγούμενο» δημιουργεί, αλλά πάνω απ΄ όλα υπονομεύει τα στερεοτυπικά αφηγήματα περί «κοιμισμένου λαουτζίκου» που κάθεται στον καναπέ του βλέποντας τηλεόραση, περί «προβάτων» που δεν ξέρουν τι τους γίνεται και αποτελούν έτσι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της χώρας, μιας και όλοι καλούμαστε να υποστούμε τις συνέπειες των επιλογών αυτών των «λειτουργικά αναλφάβητων» (όπως διαβάσαμε σε σοβαρό άρθρο, σοβαρού αναλυτή, σοβαρής φιλελεύθερης ιστοσελίδας).

 

Το ντοκιμαντέρ της ερευνητικής ομάδας αναρτήθηκε στο γιουτούμπ (στο κανάλι της -επιρροής Τριανταφυλλόπουλου – ιστοσελίδας «zougla.gr», ο οποίος παρεμπιπτόντως να αναφέρουμε ότι ήταν από τους πρώτους που εξασφάλισαν τηλεοπτικό στασίδι στον Σώρρα  ) στις 3 Απριλίου 2014 και για να μπλέξουμε λίγο και με τα «αξιολογικά» διαδικτυακά κριτήρια δημοφιλίας, έχει προβληθεί μέχρι σήμερα κάπου  53.000 φορές.

 

Πρόσφατα, ο Σώρρας (που δεν έχει λείψει για μεγάλα χρονικά διαστήματα από την επικαιρότητα εδώ και πέντε χρόνια), η «συνέλευσή» του (για την οποία γεννήθηκαν ακόμη περισσότερα ερωτηματικά, καθώς  ήδη έπεφτε πάνω της η  βαριά σκιά της  μυστηριώδους δολοφονία της παιδοψυχιάτρου, που τόσο η ίδια όσο και ο φερόμενος ως δράστης του εγκλήματος αποτελούσαν μέλη του «φορέα») και τα… μυθώδη 600 δισεκατομμύρια ευρώ, ξαναβρέθηκαν (όπως συχνά πυκνά συμβαίνει) στην πρώτη γραμμή και απασχόλησαν τη θεματολογία τηλεοπτικών εκπομπών. Ο ίδιος ο Αρτέμης, φιλοξενήθηκε (όπως προαναφέραμε) στην εκπομπή «Όλα ξεκόλλα», όπου ουσιαστικά του παραδόθηκε το μικρόφωνο για να παραχωρήσει ένα δικό του ωριαίο σόου. Για το περιστατικό της δολοφονίας  (χρησιμοποιώντας ένα μείγμα των «επιχειρημάτων» που προέβαλλε η Χρυσή Αυγή για τη δολοφονία Φύσσα, διατυπωμένο σε πλαίσιο εξωφρενικών επαγωγών της «σκέψης Αδώνιδος») αρκέστηκε να πει «αν ένας Χριστιανός σκοτώσει κάποιον άλλο θα κατηγορηθεί ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος;». Στις μάλλον αβανταδόρικες ερωτήσεις του συνεντευξιάζοντος «Πού είναι τα λεφτά;» απάντησε κάτι «Τι να τα κάνετε τα δικά μου τα  3 ψωροτρισεκατομμύρια, όταν οι Έλληνες είμαστε συλλογικοί κάτοχοι μιας περιουσίας 115 τρισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία όμως τα έχει παραχωρήσει το καθεστώς σε αυτούς που διαφεντεύουν τα πάντα».Στις «προγραμματικές δηλώσεις» του είπε «εμείς θα στηρίξουμε τις… ευπαθή (sic) ομάδες» και φυσικά δεν παρέλειψε κι αυτός  να τονίσει την πίστη του στην… αξιοκρατία, αφού σκοπός του φορέα του είναι «να κυβερνηθεί η Ελλάδα από τους άξιους»(ίσως αυτό να ήταν και το πιο ενδιαφέρον σημείο της συνέντευξης αφού παρουσιάστηκε με ανάγλυφο τρόπο πόσο κενό νοήματος είναι το πρόταγμα της «αξιοκρατίας» και πώς μπορεί να γίνει «όπλο» στα χέρια κάθε τυχάρπαστου «πολιτικού» κομπογιαννίτη, που δύναται να  παπαγαλίζει κάθε τόσο την πίστη του στην «αξιοσύνη», κρατώντας όμως για τον εαυτό του τα κριτήρια με τα οποία αυτή θα αποδεικνύεται).

 

Το πιο «πολυπροβληθέν» βίντεο της εκπομπής του Αναστασιάδη με καλεσμένο τον Σώρρα απ΄ ότι εμείς τουλάχιστον έχουμε επισημάνει, έχει αναρτηθεί στις 10/1/2017 (μόλις 4 μέρες πριν) και έχει ήδη «κάνει»  48.000 προβολές. ( Μη βιαστείτε να συμπεράνετε, που έχουμε σκοπό να το πάμε).

 

Μέσα στο κλίμα της γενικότερης δισεκατομμυριολογίας, ο παρουσιαστής της σατιρικής (και καλά;) εκπομπής του ΣΚΑΪ «Ό,τι να ΄ναι», Μάνος Βουλαρίνος, πήρε ένα μικρόφωνο και βγήκε στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, ρωτώντας τους περαστικούς «πόσα εκατομμύρια είναι ένα δισεκατομμύριο;». Οι απαντήσεις (τουλάχιστον όσες προβλήθηκαν) ήταν όλες λανθασμένες, ενώ ο παρουσιαστής υποστήριξε ότι από τους πενήντα ανθρώπους που ρώτησε, μόνο οι τρεις απάντησαν σωστά. Δε λέμε, έχει το ενδιαφέρον του και τη (μαύρη) πλάκα του το περιστατικό. Για να πούμε όλη την αλήθεια μάλιστα (επειδή ούτε «γεννηθήκαμε» με συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη, ούτε «κληρονομήσαμε» έτοιμες πολιτικές απόψεις, αντιθέτως μάλλον ακόμη τις διαμορφώνουμε) παίζει  (σε εποχές που θεωρούσαμε ότι με ένα πτυχίο, δυο τρία διαβασμένα βιβλία και πέντε έξι ξεφυλλίσματα  άρθρων και αναλύσεων  «ψαγμένων» περιοδικών διαμορφώνεις τόσο στιβαρή πνευματική/ πολιτική συγκρότηση που μπορείς άνετα να «τη λες» στους «αμαθείς» και ιδίως στους «ημιμαθείς» εσύ ο κάτοχος της πλήρους γνώσης)  να ΄χουμε χρησιμοποιήσει επιχειρήματα (όχι στο μπλογκ, αλλά σε προγενέστερες συζητήσεις)  του στιλ «πώς να καταλάβει μωρέ ο άλλος το παίζει, όταν είναι αμφίβολο αν μπορεί να βάλει τα σωστά μηδενικά σε περίπτωση που του ζητηθεί να γράψει με αριθμούς 1 δισεκατομμύριο».

Βρίσκαμε όμως περισσότερο ενδιαφέρον στον Βουλαρίνο όταν έμπαινε σε γκαλερί και ρωτούσε το «ανφάν γκατέ» των φιλότεχνων «Θα επισκεφτείτε και την έκθεση ζωγραφικής του Ηλία Ατματσίδη;» (παλιός τερματοφύλακας της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ) για να απαντήσουν οι μαικήνες «ασφαλώς». Μέχρι εκεί φαίνεται ήταν και τα όρια του «αναρχικού» καυστικού και ενίοτε «μαύρου» χιούμορ που  υποτίθεται ότι πρέσβευε η εκπομπή. Διαφορετικά, θα μπορούσε ας πούμε να βγει στην Ερμού και να ρωτάει «Γνωρίζετε ότι με βάση το άρθρο 5 παράγραφος 2 («όλοι όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων») και το άρθρο 18 παράγραφος 3  («Για τη θεραπεία άμεσης κοινωνικής ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή υγεία. Επίταξη, μ” αυτήν την έννοια, είναι η προσωρινή χρήση της στέρησης ή κάρπωσης ιδιοκτησίας με μονομερή πράξη του κράτους με σκοπό να ικανοποιηθεί κάποια έκτακτη και άμεση δημόσια ανάγκη» ΣτΕ 1776/1993) του Συντάγματος, μια κυβέρνηση που θέλει όντως να είναι κάθε γράμμα του Καταστατικού Χάρτη της Ελλάδας, μπορεί αλλά ίσως  και να  οφείλει να επιτάξει κτίρια (όπως π.χ ξενοδοχεία) ώστε να αποκλείσει την πιθανότητα να  πεθάνουν από το κρύο  άνθρωποι και μωρά στις «δομές φιλοξενίας προσφύγων» στη Μυτιλήνη και αλλού;» Δε νομίζουμε να το κάνει…

Όπως και να ΄χει το απόσπασμα με τις συνεντεύξεις της εκπομπής με τα δισεκατομμύρια, έχοντας «ανέβει» στο ίντερνετ  στις 11-1 (3 μέρες πριν), έχει μαζέψει ως τώρα πάνω από 192.οοο προβολές.

 

Για την ευκολία της κουβέντας (και για να αρχίζει σιγά σιγά κι… ανεπαίσθητα να μαζεύεται το κείμενο, πράγμα που αποτελεί μόνιμο «άγχος» μας) τρία πράγματα μπορεί να κάνει κάποιος, αν πει να λάβει υπ΄ όψιν του τα παραπάνω δεδομένα περί απήχησης. Το ένα είναι να πει «Ορίστε, τρία βίντεο που αφορούν Σώρρα και δισεκατομμύρια, κι αυτό που καταπιάνεται το θέμα σοβαρά, απασχόλησε τους λιγότερους παρότι βρίσκεται κοντά τρία χρόνια στον αέρα. Δεν είναι αυτό δείγμα ανωριμότητας;». Το δεύτερο είναι να πει «Πόσο διαφορετικά θα μπορούσε να είχε δομηθεί η «επικαιρότητα» αν ο κομιστής και ο ΣΚΑΪ με την πανελλαδική εμβέλεια και τους εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατές, δίνανε για ώρες τα μικρόφωνα στην ομάδα πολιτών που έκανε την έρευνα για τα ομόλογα, ενόσω ο Σώρρας και ο Βουλαρίνος θα πάλευαν με βιντεάκια στο γιουτούμπ να προβάλλουν ο ένας τον πακτωλό δισεκατομμυρίων που έχει στη διάθεσή του προς διάσωση της χώρας  και ο άλλος να αναδείξει την άγνοια του «κοσμάκη» για στοιχειώδη (όσον αφορά την κατανόηση των πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω του) μεγέθη;»  Το τρίτο πάλι, είναι να μην πολυζαλιστεί με τέτοια ερωτήματα περί διαμόρφωσης επικαιρότητας και κοινής γνώμης, και απλώς να κατεβάσει από το ράφι του το συμπέρασμα «φταίει ο αγράμματος, αδιαφώτιστος  και μαλάκας «λαός» (άποψη με ευρύτητα γοητείας τέτοια που να απλώνεται από «αφυπνιστές» ακροδεξιούς, να καλύπτει όλο το φάσμα των «φιλελεύθερων μεταρρυθμιστών» και να πιάνει και εκτενή αριστεροριζοσπαστικά – ψιλοελιτίστικα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – «κοινά») φροντίζοντας να διαμορφώσει την προσέγγισή του έτσι που να καταλήγει με εύληπτο και «ευκολο» τρόπο στην – όπως ξανάπαμε – διαμορφωμένη από τα πριν, άποψη.

 

Η γνώμη μας είναι, ότι δεν χωρούν πολλές αμφιβολίες στο ότι η κυρίαρχη ανάγνωση της επικαιρότητας, γίνεται με εργαλεία της πρώτης και κυρίως της τρίτης αντίληψης από όσες εκτέθηκαν παραπάνω, ενώ η δεύτερη απουσιάζει σχεδόν μόνιμα από το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα του πλαισίου του δημόσιου λόγου, κι όταν εμφανίζεται τις περισσότερες φορές μοιάζει με καρικατούρα.

 

Ειδικότερα στην περίπτωση Σώρρα, η προσπάθεια προσαρμογής της πραγματικότητας, στις απόψεις και τις απαιτήσεις των «ελίτ», των αυτοχρισθέντων εκπροσώπων των «δυναμικών μεσοστρωμάτων», των «αντιλαϊκιστών» και λοιπών, βγάζει μάτι.

 

Ένα πρώτο ερώτημα, που για την πλειοψηφία των προαναφερθέντων δεν είναι καν τέτοιο μιας και το ΄χουν απαντήσει οι ίδιοι για λογαριασμό όλων καταφατικά  εδώ και καιρό, είναι αν όντως οι δοξασίες κι όλη αυτή η παραφιλολογία του Σώρρα έχουν μεγάλη διεισδυτικότητα στον κόσμο. Αν η «συνέλευση» ας πούμε είχε εγγράψει μερικές δεκάδες χιλιάδες μέλη (γιατί τέτοια εντύπωση καλλιεργείται από πολλές μεριές) δεν θα μας είχαν πρήξει οι εκπρόσωποί της για την απήχηση του «μηνύματός» της; Αντ΄ αυτού τι έχουμε; Μερικές εκδηλώσεις σε κλειστούς χώρους κάποιων πόλεων της Ελλάδας, όπου σε κάποιες περιπτώσεις όντως έχει συγκεντρωθεί αριθμός ανθρώπων που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητος. Το ότι κάτι τέτοιο είναι δυσάρεστο, δεν σημαίνει βέβαια ότι είναι ανεξήγητο σε μια εποχή που η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα, ενώ μέχρι χθες οι Καρατζαφέρηδες ήταν «ρυθμιστές της πολιτικής ζωής του τόπου». Και το ότι είναι ανησυχητικό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί ως «τετελεσμένο». Και εδώ όμως, οι «ανησυχούντες» για την επιρροή Σώρρα ακολουθούν την πεπατημένη που χάραξαν με τη Χρυσή Αυγή. Το κόμμα των διωκόμενων για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, δεν έχει στιγμή πάψει να αποτελεί σοβαρότατο κίνδυνο για την ίδια τη δημοκρατία. Παρ΄ όλα αυτά, τα διαθέσιμα στοιχεία (ενδιαφέρουσα έρευνα για το θέμα – και αναρτημένη στην ιστοσελίδα της,  jailgoldendawn.gr –  έχει κάνει η πρωτοβουλία για την πολιτική αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος) όπως το κλείσιμο το 40% των γραφείων της οργάνωσης ανά την επικράτεια, η αλλαγή της κοινωνικής σύνθεσης των ψηφοφόρων της στους οποίους δεν κυριαρχούν πλέον όσοι θεωρούσαν την ψήφο στη Χ.Α  «αντισυστημική», αλλά παραδοσιακά ακροδεξιά ακροατήρια, δείχνουν κάμψη και σε καμιά περίπτωση επέκταση της επιρροής των χρυσαυγιτών. Αυτό δεν εμποδίζει βέβαια πλείστους όσους «σοβαρούς αναλυτές» να «προβλέπουν» ή και να «παρατηρούν» ήδη δημοσκοπική και  εκλογική εκτόξευση του κόμματος του Μιχαλολιάκου, ανακυκλώνοντας επί της ουσίας τα ίδια τα επιχειρήματα της οργάνωσης, της οποίας καταλήγουν να παίζουν το παιχνίδι. Α, για όλους αυτούς, εννοείται φυσικά – μιας που το θυμηθήκαμε –  κι ότι δεν υπάρχει αριστερή αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ, κι ας καταγράφεται κάθε τόσο σε δημοσκοπικό τουλάχιστον επίπεδο ένα 10-15% που αμφισβητεί τις επιλογές της κυβέρνησης από αριστερά.

 

Κολλητά με την αμάσητη αποδοχή της δημοφιλίας Σώρρα, μπαίνει η «τάση» του  «αγράμματου, αναλφάβητου λαού» να εναποθέτει τις ελπίδες του σε σωτήρες και να τρώει «σανό». «Σάμπως τα ίδια δεν έκανε με τον Τσίπρα;» λέει αυτό το αντιδημοκρατικό, αντιπολιτικό κι επικίνδυνο (στα παλιά τους τα παπούτσια βέβαια κάποιων «αναλυτών» όλα αυτά) «επιχείρημα». Βολικός πραγματικά τρόπος να επιδιωχθεί μέσω αυτής της επιχειρούμενης μαζικής λοβοτομής, να αφαιρεθούν από την κοινωνική συνείδηση όλες οι… πεισματάρικες κινητοποιήσεις και αντιστάσεις του κόσμου στα χρόνια της μνημονιακής λαίλαπας (κούνια που τους κούναγε όσους νομίζουν ότι θα το καταφέρουν).  Για αυτό το σκεπτικό, δεν υπάρχουν οι δεκάδες πανεργατικές απεργίες, οι μαχητικοί κλαδικοί αγώνες διαρκείας, η ΕΡΤ, οι Σκουριές, οι καθαρίστριες, οι σχολικοί φύλακες, όλο το πολύμορφο κίνημα που επέφερε τεκτονικές αλλαγές στο μεταπολιτευτικό πολιτικό  σύστημα, καθήλωσε τον πανίσχυρο μέχρι πρότινος δικομματισμό του 85 και 90%, στο 30-35% και έφερε στην κυβέρνηση ένα κόμμα που προεκλογικά τουλάχιστον διακήρυττε την «πίστη» του σε μια ριζοσπαστική ανατροπή. Υπάρχουν μόνο τηλεθεατές – αθύρματα που τη μια τους κουλαντρίζει ο Λαζόπουλος, την άλλη ο Τσίπρας, την παράλλη ίσως ο Σώρρας.

Εξάλλου «κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια», δεν την εφηύρε  ο Τσίπρας στο κάτω κάτω μας λένε, και οι πιο «διαβασμένοι» από δαύτους μας παραπέμπουν στο «νερό του Καματερού» (χωρίς φυσικά να υπενθυμίζουν τη μακροχρόνια σπέκουλα που έστησαν προς άγραν κυκλοφοριακής ανόδου και τότε, «σοβαρά» εκδοτικά συγκροτήματα)  που  πάλι ο λαουτζίκος έφαγε παραμύθι ότι βρέθηκε νερό που καταπολεμά τον καρκίνο. Γιατί όμως κάνουν το άλμα μέχρι τον Καματερό και αφήνουν απ΄ έξω -περνώντας από πάνω του – έναν άλλον «σωτήρα» που έχει περισσότερες απ΄ ότι ο Καματερός, αναλογίες με τον Σώρρα. Γιατί ξεχνούν τον Γιώργο Κοσκωτά;

Αν ήμαστε καχύποπτοι, θα λέγαμε επειδή εκείνη η περίπτωση δεν χωράει στην αφήγηση περί αφελούς σανοφάγου λαού. Εκεί, «την πάτησε» (τρόπος του λέγειν σε πολλές περιπτώσεις το  «την πάτησε») η creme de la creme της ελληνικής κοινωνίας, «οι αρχόντοι, όχι οι λινάτσες» όπως λέει κι ένα δημοφιλές ιντερνετικό βιντεάκι… Η εκδοτική παρουσία του Κοσκωτά ξεκινά με συνεργασία του με τον Παύλο Μπακογιάννη (χωρίς αυτό να σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι θεωρούμε πως ο Μπακογιάννης έπρεπε να πληρώσει αυτή τη σχέση με τη ζωή του, όπως τελικά συνέβη έπειτα από ενέργεια της 17 Νοέμβρη, στο κείμενο ανάληψης της ευθύνης της οποίας ειρήσθω εν παρόδω, αίσθηση προκαλούσε η…αμηχανία της οργάνωσης να «δικαιολογήσει» έστω και με τα δικά της «μέτρα» την επιλογή της). Και παρακάτω όμως: Η Ελένη Βλάχου που πούλησε στον Κοσκωτά την «Καθημερινή» ήταν καμιά «αμόρφωτη εργάτρια» ή η «Μεγάλη Κυρία» της αθηναϊκής αριστοκρατίας και πρωθιέρεια του ελληνικού αστικού τύπου; Ο ζάπλουτος εφοπλιστής  Σταύρος Νταϊφάς, που αν δεν απατώμεθα πούλησε τον Ολυμπιακό στον Κοσκωτά, υπήρξε κανένα «κορόιδο» ή εξέχων μέλος της καλής κοινωνίας;  Ο Μάνος Χατδιδάκις, διευθυντής του ιδιοκτησίας Κοσκωτά περιοδικού «Τέταρτο» ήταν κανένας «καφενόβιος Μπιθουλαίος» ή ο Μάνος Χατζιδάκις χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις; Ο Πέτσος, ο Κουτσόγιωργας, ο Ρουμελιώτης, ο Μαντζουράνης (αυτός που ο Παππάς έβαλε να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της Πολιτείας στην πρόσφατη δικαστική διαμάχη για τις τηλεοπτικές άδειες, αποδεικνύοντας και με αυτόν τον τρόπο ότι το κράτος έχει συνέχεια…), ο ίδιος ο Ανδρέας  Παπανδρέου, όλοι αυτοί που  κατηγορήθηκαν ήτανε «λαός» ή «Κολωνάκι»;  (για να χρησιμοποιήσουμε την αντιδιαστολή του γνωστού παλιού τραγουδιού). Φανταστείτε τώρα πέρα από καχύποπτοι να ήμαστε και προκατειλημμένοι και να λέγαμε πως δεν είναι τυχαίο που και τότε, ο μόνος που επί της ουσίας πλήρωσε το μάρμαρο (κάνοντας μέχρι και τον έχοντα κομβικό ρόλο στην εξέλιξη της δίωξης  και σκληρό πολιτικό του αντίπαλο Κώστα Μητσοτάκη,  να δηλώσει ούτε λίγο πολύ ότι η ποινή που του επεβλήθη ήταν εν πολλοίς άδικη) ήταν ο – σύμφωνα με το…έγκριτο «Βήμα» – » Μήτσος της κυρά Ρήνης, ο γιος του αγωγιάτη», Δημήτρης Τσοβόλας.

 

Αφήνοντας κατά μέρος την Κοσκωτική παρέκβαση και επιστρέφοντας στον Αρτέμη, έχουμε να σημειώσουμε ότι διάφοροι αποδεικνύονται «ξεχασιάρηδες» και σε ένα άλλο σημείο. Αυτό της «ιδεολογικής συγκρότησης» των μελών της «Ελλήνων Συνελεύσεως». «Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που αποδέχονται τις μπαρούφες για απόκρυφη αρχαιοελληνική τεχνολογία, για νέες Τιτανομαχίες και απελευθέρωση της Γης από τους Κρόνιους» αναρωτιούνται. Αναρωτιόμαστε μετά κι εμείς με τη σειρά μας: Όλοι αυτοί, δεν μπορούν άραγε να θυμηθούν ότι ένας από τους πρώτους εισηγητές των «Ελλάνιων» παραληρημάτων και των τεχνολογικών επιτευγμάτων της αρχαιότητας, είναι ο πρώην βουλευτής του Καρατζαφέρη, Κυριάκος Βελόπουλος; Ο οποίος μάλιστα(σύμφωνα με «κακές γλώσσες») χρειάστηκε να δώσει σκληρή μάχη για να κερδίσει τον τίτλο του «Θεσσαλονικάρχη» του ΛΑΟΣ από τον έτερο Καπαδόκη, Δημοσθένη Λιακόπουλο* των Νεφελίμ, Ελοχίμ και των «γκρι δούλων», οι εκπομπές του οποίου έχουν φιλοξενηθεί από τόσα και τόσα μικρά κανάλια με το αζημίωτο, αλλά σε κάποιες μεταμεσονύκτιες ώρες ακόμη και από τον – διατηρούντα… σοβαρό προφίλ –   «Αντέννα» παλιότερα; Να το τραβήξουμε λίγο ακόμη; Πρώτη φορά ακούμε για «αποστολή» του – ξεχωριστού, ιδιαίτερου και τελικά ανώτερου –  ελληνικού έθνους να σώσει την ανθρωπότητα; Αλήθεια ο Σώρρας έκανε πρώτος λόγο για «ανάδελφο έθνος», για  «Παρθενώνες και βελανίδια» για… Εβραίους και μασόνους που άλλη δουλειά δεν κάνουν από το να κατατρέχουν τους Έλληνες ή τον πρόλαβαν πολύ νωρίτερα πολύ πιο «επίσημα χείλη»; Εμείς πάντως, μέχρι και τον υφυπουργό Εξωτερικών της «Αλλαγής» Γιάννη Καψή θυμόμαστε να επικαλείται την περιβόητη – και στην πραγματικότητα ανύπαρκτη – δήλωση του Κίσιγκερ για Έλληνες που «πρέπει να χτυπηθούν στη γλώσσα, στη θρησκεία και στην παράδοση, προκειμένου να μην είναι τόσο… ανυπότακτοι»…

karatzaferisliakopoulos

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης μιλά σε εθνικιστικής έμπνευσης συγκέντρωση στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Θεσσαλονίκη.  Τον συνοδεύουν ο πρωτοπόρος ερευνητής σε θέματα αρχαιοελληνικής τεχνολογίας, Κυριάκος Βελόπουλος και ο συγγραφέας του πονήματος «Γιατί και πώς ζουν ανάμεσά μας», Δημοσθένης Λιακόπουλος. Α, ανάμεσά τους διακρίνονται και κάποιοι σημερινοί πρωτοκλασάτοι «φιλελεύθεροι μεταρρυθμιστές»! Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 2000 είναι τραβηγμένη η φωτογραφία, οπότε κάπως δύσκολο να γίνουν επικλήσεις «νεανικής τρέλας».

 

Παίζει βέβαια να ΄ναι εύκολη η απάντηση και σε αυτά τα ερωτήματά μας: «Εσείς τους ψηφίζετε κι αυτούς».  Μόνο που κι αυτή έχει κοντά ποδάρια, μιας και σε περίπτωση που δεν αμφισβητείται το δικαίωμα της καθολικής ψήφου (αν και κάποιες φορές υπονοείται και τέτοιου είδους αμφισβήτηση) κάποιους πρέπει να ψηφίζουμε για να… διώχνουμε κάποιους άλλους, αφού  αυτό αποτελεί συνήθως το διακύβευμα των εκλογικών αναμετρήσεων. Πέρα από αυτό όμως, δεν βλέπουμε να αλλάζουν πολλά, ούτε κι όταν αποφασίζουμε να μην ξαναψηφίσουμε κάποιους. Η Ντόρα Μπακογιάννη φερ΄ ειπείν, δεν κατάφερε ούτε βουλευτής να εκλεγεί τον Μάιο του 2012 που συμμετείχε στις εκλογές ως αρχηγός κόμματος. Nevermind. Την ξαναπήρε πίσω ο Σαμαράς στην «πανστρατιά» του Ιουνίου και σήμερα αποτελεί και πάλι επιφανή προσωπικότητα του δημόσιου βίου με βαρύνουσα άποψη. Μετά την καταστροφική πρωθυπουργική θητεία του, ο ΓΑΠ δεν βρήκε ούτε την δικιά του μέσα στην κάλπη των εκλογών του Ιανουαρίου ΄15 ως επικεφαλής του… ΚΙΔΗΣΟ. Ε και; Αυτές τις μέρες η επιστροφή  του στο ΠΑΣΟΚ  (η επιστροφή δηλαδή ενός χρεοκοπημένου πολιτικού σε ένα χρεοκοπημένο κόμμα) αποτελεί για τους διαχειριστές της επικαιρότητας και διαμορφωτές της «κοινής γνώμης» ένα «καυτό» θέμα, μια είδηση που δύναται να προκαλέσει ιδιαίτερα σοβαρές πολιτικές εξελίξεις στην υπόθεση της «ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς». Μπαρμπούτσαλα… Αν αύριο ο Γιωργάκης ξαναβγεί βουλευτής (πράγμα πολύ πιθανό αφού οι «αναγνωρίσιμοι» είναι αυτοί που έχουν τον πρώτο λόγο ειδικά σε περιφέρειες που η εκλογή απαιτεί τεράστιο αριθμό σταυρών), θα «φταίνε» προφανώς οι «μαλάκες» που τον ψήφισαν κι όχι οι «εχέφρονες» που παλεύουν να τον επαναφέρουν στο προσκήνιο, μπας και αναστηθεί κι αυτός και το πολιτικά  ημιθανές ΠΑΣΟΚ.

 

Γράψαμε αυτό το μακροσκελές σημείωμα για την τραγελαφική  υπόθεση Σώρρα (προσθέτοντας και πολλά άλλα συνοδευτικά), προσπαθώντας να προσεγγίσουμε τον τρόπο που δομείται το πλαίσιο και τα επιχειρήματα του κυρίαρχου δημόσιου λόγου όσον αφορά τα θέματα της επικαιρότητας και τις ποικίλες προεκτάσεις τους, οι οποίες στην τρέχουσα περίοδο μοιραία καταλήγουν να συμπυκνώνονται σε κάποια παλιομοδίτικα, ωστόσο καίρια, ερωτήματα: «Τις πταίει» ή αλλιώς «Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά τον αρμενίζουμε;» Η mainstream απάντηση είναι αδιαπραγμάτευτη: «Φταίει το πόπολο, τα πρόβατα,η διεφθαρμένη κοινωνία (που προφανώς… αυτοδιεφθάρη), ο γιαλός είναι ίσιος ή στο μέτρο που είναι στραβός, τον στραβώσατε εσείς, που φταίτε και για το ότι αρμενίζουμε στραβά κι ας μην είχατε ποτέ στα χέρια σας το τιμόνι».

Οι στοχεύσεις  τέτοιων «αφηγήσεων» είναι σαφείς: Πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα, καλλιέργεια «ενοχών» σε έναν ολόκληρο λαό (που προφανώς αντιμετωπίζεται σαν σούπα και όχι ως κοινωνία με αντικρουόμενα ταξικά συμφέροντα και  ο οποίος  το μόνο που οφείλει να κάνει είναι να αυτομαστιγωθεί αφήνοντας στην άκρη οποιαδήποτε ελπίδα να δει τη ζωή του να βελτιώνεται αφού κάτι τέτοιο θα απαιτήσει μακροχρόνιες σκληρές θυσίες, νέας αντίληψης Παιδεία που φυσικά δεν μας λένε πώς θα χτίσει αυτή την Παιδεία η πολιτική της υποχρηματοδότησης και των λουκέτων χιλιάδων σχολείων, σιγά μην ασχοληθεί η «διανόηση» με τέτοια πεζά ζητήματα), και φυσικά προσπάθεια τσακίσματος οποιασδήποτε συλλογικής αντίληψης. Όταν γύρω σου τριγυρνάνε τόσοι αγράμματοι που δεν ξέρουν πόσο είναι ένα δισεκατομμύριο, τι χαϊρι να κάνεις εσύ  με αυτούς; Από την άλλη και μόνος/η  σου δεν μπορείς να κάνεις πολλά, οπότε άραξε στην άκρη και απλώς όταν έρθει η ώρα ψήφισε αυτούς που μπορούν να τα κάνουν για λογαριασμό σου.

Ένα τελευταίο ζήτημα, είναι τι και πώς απαντά κανείς σε όλα αυτά;

Η γνώμη μας είναι ότι προφανώς δεν το κάνει «χαϊδεύοντας αυτιά» ή   οχυρωμένος πίσω από την αντίληψη «άσπρο» αυτοί, «μαύρο» εγώ (συμπεριφορά που θυμίζει ας πούμε τις πρόσφατες αμερικανικές προεδρικές εκλογές).

Η -όποια – αποδοχή έχει το σχέδιο Σώρρα, ακόμη και οι λανθασμένες απαντήσεις στην ερώτηση του Βουλαρίνου, ασφαλώς και  προβληματίζουν, ενώ το πρώτο (και μακάρι να ΄ταν μόνο αυτό)  αντανακλά αναμφίβολα και μια διαδεδομένη απελπισία ου μην αλλά και μια ορατή με γυμνό μάτι κοινωνική παρακμή. Μπορεί να εμπεριέχεται δηλαδή κι ένας κόκος αλήθειας στις προαναφερθείσες θεωρήσεις (αυτό άλλωστε είναι που  τις κάνει και πιο  ευκολοχώνευτες για κάποια τμήματα της κοινωνίας) κι από εκεί και πέρα  όλη η «μαεστρία» είναι πώς να παρουσιαστεί   αυτός ο κόκος με τρόπο που να  να μοιάζει με «ογκόλιθο» αντικειμενικής προσέγγισης (κεντράροντας για παράδειγμα στον «εμπειρισμό» του  γκάλοπ της Ερμού για να «αποδειχτεί» ότι ο κόσμος είναι «λειτουργικά αναλφάβητος» και όχι στο γεγονός ότι οι απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σήμερα στην Ελλάδα είναι οι περισσότεροι από σύστασης ελληνικού κράτους).

 

Απαντά «άριστα»  όμως κανείς σε τέτοιες αντιλήψεις , όταν ακυρώνει στην πράξη τους σκοπούς που επιθυμεί να επιτύχει το «για όλα φταίει ο κόσμος». Κι αυτό γίνεται μόνο συλλογικά. Ατομικά, άντε να γράψεις κανένα κατεβατό στο ίντερνετ σαν αυτό που ελπίζουμε πια να καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε, το οποίο τελικά μπορεί να σημαίνει ελάχιστα. Αν δεχτούμε όμως, ότι πίσω από τα επιχειρήματα «λειτουργικά αναλφάβητων που ταλαιπωρούν με τις επιλογές τους μια ολόκληρη κοινωνία» αυτό που διακρίνεται είναι να ξορκιστούν τα -απειλητικά για την καθεστηκυία τάξη –  φαντάσματα των μεγαλειωδών λαϊκών κινητοποιήσεων του Μάη του ΄10, του Ιουνίου και του Οκτωβρίου του ΄11, του Φλεβάρη του ΄12 και πάνω απ΄ όλα του εκκωφαντικού «ΟΧΙ» του Ιουνίου του ΄15, τότε η μόνη απάντηση που φαίνεται να έχει νόημα, είναι να υποσχεθούμε σε όλους αυτούς, ότι σύντομα θα τα ξαναδούν! Και τότε μάλιστα, με βιωμένη την εμπειρία της «αριστερής διακυβέρνησης» να δούμε πώς και αν θα καταφέρουν να τα κάνουν καλά…

 

 

ΥΓ1: «Σιγή ιχθύος» από μια σειρά «μεταρρυθμιστικές» φωνές τώρα που σκάνε ένα ένα τα σκανδαλώδη αποστήματα που αφορούν τη «Novartis». Παράξενο αλήθεια να σιωπούν, όσοι όταν ήταν το ασφαλιστικό «στη μόδα» ούρλιαζαν για την υπερσυνταγογράφηση που οδηγεί στη διασπάθιση των χρημάτων των ασφαλιστικών ταμείων. Τώρα όμως τσιμουδιά. Να ΄ναι επειδή σε αυτή την περίπτωση είναι κομματάκι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι τη ζημιά της υπερσυνταγογράφησης την κάνουν αφελείς και ανεύθυνοι πολίτες που για ένα συνάχι γράφανε μια σακούλα φάρμακα;

 

Εδώ και το βίντεο για το οποίο μιλήσαμε στην αρχή. Καταπιάνεται με πολλά ζητήματα και δίνει και κάποιες εξηγήσεις για τη δικαστική απόφαση που ο Σώρρας ονομάζει «δικαίωση». Μια που το ΄φερε η κουβέντα, συζητήθηκε κάμποσο το πώς ο Αρτέμης εξασφάλισε δικαστική ετυμηγορία  που μοιάζει να τον βοηθά. Τα ερωτήματα  βέβαια τέθηκαν με ατομικούς όρους (τι σόι δικαστής και τι σόι εισαγγελέας είναι αυτοί που του βάζουν βούτυρο στο ψωμί του) γι΄ αυτό και δεν είδαμε να εκφράζονται πολλές απορίες του τύπου «Μπας και υπάρχουν πατήματα σε νομοθεσία και νομολογία ώστε διάφοροι αεριτζήδες να μπορούν να βρίσκουν παραθυράκια προκειμένου να παραστήσουν τους πανίσχυρους κεφαλαιούχους;»

 

* Ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, διατείνεται (ιδιαίτερα τώρα που το κόμμα Καρατζαφέρη ξόφλησε) ότι δεν είχε ποτέ οργανωτική σχέση με το ΛΑΟΣ. Πιθανώς να λέει αλήθεια, εξάλλου δεν έχουμε πρόσβαση στα μητρώα του Καρατζαφέρειου κόμματος. Το σίγουρο βέβαια είναι ότι στα πρώτα τουλάχιστον βήματα του ΛΑΟΣ, ο Λιακόπουλος ήταν ομοτράπεζος του αρχηγού και της ηγετικής ομάδας των «συνόρκων» όπως αποδεικνύει το επισυναπτόμενο βίντεο (του jungle report) από Λιακοπούλεια εκδήλωση στην Αθήνα, όπου το παρόν δίνουν και χαιρετίζουν ο ίδιος ο Καρατζαφέρης, ο Μάκης Βορίδης, ο Κώστας Πλεύρης και τ΄ άλλα παιδιά.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ…


Ετοιμάζεται το επετειακό για τα τριαντάχρονα του Ευρωμπάσκετ και την καταιγιστική (και σε μεγάλο βαθμό άσκοπη) πολυλογία που συνόδευσε την επέτειο.

Επειδή ερωτήθημεν σχετικώς, απαντάμε.

… KAI SOUNDTRACK ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ